Saltar navegación

Teorema Nyquist

O teorema de mostraxe de Nyquist (ou de Nyquist-Shannon), ó que nos referíamos antes, establece que para representar ben un sinal, a frecuencia de mostraxe necesaria debe ser polo menos o dobre da máis alta das frecuencias que conteña o son do sinal. Por extensión tamén denominamos frecuencia Nyquist á metade da frecuencia de mostraxe elexida.

En teoría, para representar as frecuencias sonoras dun piano que chega no seu rexistro agudo até os 4000Hz —concretamente a súa última tecla está en 4186.01 Hz— precisaríamos tomar 8.000 mostras de son por segundo (é dicir unha taxa de mostraxe de 8000Hz ou 8 kHz)

Por qué entón a velocidade de mostraxe estándar para audio dixital (a que empregan os Cds), tamén cando gravamos este piano, é de 44,1 kHz (o que nos dá unha frecuencia Nyquist, chámase así á metade da frecuencia de mostraxe de 22,05 kHz)? Sobre todo cando a capacidade do oído humano atópase entre 20 e 20.000Hz (que faría necesario chegar como moito a unha taxa de 40kHz)? Para qué raios queremos tomar mostras a unha taxa tan alta que é absolutamente imperceptible para os nosos oídos?

A resposta é simple: para reproducir a riqueza tímbrica do instrumento, o completo espectro de frecuencias que produce, todas esas sinusoides (átomos de son) que conforman o son que provoca o macillo cando golpea a corda. Date conta que unha das sinusoides desa corda do piano que vibra a 4186.01 Hz pode estar atoparse a 9.000 Hz e doutro xeito non a recollería o rexistro.

Actividade de encher espazos

Lea o parágrafo e completa.

A frecuencia ou taxa de debe ser polo menos o da máis alta do sinal escollido.

A frecuencia está xusto á da frecuencia de

Para reproducir a riqueza dun instrumento en contextos reais temos que empregar taxas de máis que a que determina o teorema

A mostraxe estándar en audio dixital é de

Habilitar JavaScript